Używamy ciasteczek do poprawnego wyświetlania tej strony. Jeśli nie wyrażasz zgody, zmień ustawienia przeglądarki.

Ok
Krzysztof Nieczypor

Kandydaci w wyborach prezydenckich na Ukrainie

Zgodnie z decyzją wybory prezydenckie na Ukrainie odbędą się 25 maja. Do startu w wyborach zarejestrowanych zostało 23 kandydatów. Poniżej przedstawiamy sylwetki wszystkich ubiegających się o stanowisko głowy ukraińskiego państwa.

Budynek administracji prezydenta, autor: Matt Shalvatis, źródło: flickr.com

Budynek administracji prezydenta, autor: Matt Shalvatis, źródło: flickr.com

Wraz z odwołaniem Wiktora Janukowycza z funkcji szefa ukraińskiego państwa Rada Najwyższa wyznaczyła termin przedterminowych wyborów na dzień 25 maja. Od 25 lutego do 30 marca trwała rejestracja kandydatów chcących wziąć udział w wyborach. Centralna Komisja Wyborcza potwierdziła udział 23 osób, które spełniły warunki startu w elekcji nowej głowy ukraińskiego państwa.

Petro Poroszenko. Źródło: wikimedia.org

Petro Poroszenko. Źródło: wikimedia.org

Petro Poroszenko

Po tym jak Witalij Kłyczko zrezygnował z kandydowania na prezydenta ukraińskiego państwa, Petro Poroszenko wskazywany jest jako faworyt majowych wyborów. Powody decyzji byłego boksera o rezygnacji ze startu i udzielenie poparcia dla króla czekolady (Poroszenko jest właścicielem firmy cukierniczej „Roshen”) owiane są tajemnicą. Oficjalnie lider partii UDAR przekonywał, że dzięki temu kandydat sił demokratycznych będzie miał większe szansę na zwycięstwo. Nieoficjalnie zaś wskazuje się, że Kłyczko nie sprawdził się jako lider protestów na Majdanie (przeczytaj Liderzy opozycji przegrali rewolucję).

Poroszenko to jeden z najbogatszych osób na Ukranie. Jest właścicielem fabryki słodyczy na Ukrainie – firma Roshen produkuje ponad 200 gatunków słodkości, m.in. czekolad, cukierków, ciastek. Swoją polityczną karierę rozpoczął pod koniec lat 90-tych. Nim jednak został głównym sponsorem Pomarańczowej Rewolucji jego polityczna droga wiodła krętymi ścieżkami. Założona przez niego pod koniec lat 90-tych partia „Solidarność” weszła w 2000 r. w skład ówczesnej Partii Regionów, zaś on sam został wiceprzewodniczącym ugrupowania Wiktora Janukowycza. Po Pomarańczowej Rewolucji w której opowiedział się po stronie Wiktora Juszczenki, jego kariera nabrała tempa. Obejmował stanowiska kolejno przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy, Rady Banku Narodowego Ukrainy, zaś od października 2009 roku do marca 2010 roku był ministrem spraw zagranicznych.

W 2012 r. „król czekolady” zaskoczył wszystkich objęciem funkcji ministra rozwoju gospodarczego i handlu w rządzie Mykoły Azarowa. Niektórzy twierdzili, że była to propozycja nie do odrzucenia i tylko dzięki jej przyjęciu Poroszenko mógł utrzymać biznes na rynku. Latem ubiegłego roku Rosjanie uderzyli w interesy Poroszenki i rzekomo z powodów sanitarnych zamknęli rynek dla produkowanych przez jego firmę słodyczy. Sam Poroszenko od początku zaangażował się w protesty opozycji będąc głównym sponsorem Euromajdanu.

Julia Tymoszenko. Źródło: tymoshenk.ua

Julia Tymoszenko. Źródło: tymoshenk.ua

Julia Tymoszenko

„Żelazna dama” lub „Pomarańczowa Księżniczka” – jedna z najbardziej wpływowych kobiet na świecie (w 2012 r. stanęła na pierwszym miejscu listy najbardziej wpływowych kobiet tygodnika „Fokus”). Zaczynała jako księgowa, by latach 90-tych stanąć na czele firmy Jednolite Systemy Energetyczne Ukrainy zajmującej się głównie importem gazu. W roku 2004 Tymoszenko stanęła na czele Pomarańczowej Rewolucji rezygnując z kandydowania w wyborach prezydenckich i popierając w nich Wiktora Juszczenkę.

W wyborach prezydenckich na początku 2010 roku Tymoszenko była najpoważniejszą konkurentką Janukowycza, z którym przegrała w II turze. W październiku 2011 r. Tymoszenko została skazana na 7 lat więzienia za nadużycia przy zawieraniu umów gazowych z Rosją w 2009 roku. Na wolność została zwolniona decyzją Rady Najwyższej 22 lutego br. Tego samego dnia ogłosiła swój start w wyborach.

Ołeh Tiahnybok. Źródło: wikimedia.org

Ołeh Tiahnybok. Źródło: wikimedia.org

Ołeh Tiahnybok

Lider partii Swoboda zaczynał polityczną karierę w latach 90-tych jako radny w lwowskiej radzie obwodowej. Od 1998 r. zasiada już jednak w ławach ukraińskiego parlamentu. W 2004 r., gdy liderem Swobody został Tiahnybok grupowanie radykalnie zmieniło swój image. Zmianie uległa nazwa partii (wczęsniej Socjal-Nacjonalistyczna Partia Ukrainy), logo ugrupowania (z ideogramu IN – od Idea Narodu i trawestacji symbolu Wolfsangel – na rzecz dłoni stylizowanej na trójząb).

W wyborach parlamentarnych w październiku 2010 r. Swoboda uzyskała zaskakująco wysoki wynik (ponad 10% głosów). Wielu obserwatorów życia politycznego na Ukrainie wskazywało, że za sukcesem wyborczym Swobody stoją ukraińskie władze, które celowo wspierały nacjonalistów dla osłabienia opozycji (przedstawiciele Swobody byli stałymi gośćmi popularnych programów publicystycznych w państwowej telewizji). W trakcie Euromajdan Tiahnybok był jednym z trzech (razem z Arsenijem Jaceniukiem i Witalijem Kłyczką) politycznych przedstawicieli antyrządowych protestów.

W marcu br. komitet śledczy Federacji Rosyjskiej wszczął w sprawie lidera Swobody postępowanie karne dotyczące domniemanego udziału Tjahnyboka w formacji UNA-UNSO walczącej w Czeczeni przeciw wojskom rosyjskim. Oskarżonymi są także m.in. brat Tjahnyboka Andrij oraz lider Prawego Sektora Dmytro Jarosz. Według informacji podanych przez rosyjskich śledczych Ukraińcy mieli być członkami grupy Szamila Basajewa w latach 1994-1995 brać czynny udział w walkach z armią rosyjską. Sam zainteresowany nie skomentował jak dotychczas tych rewelacji.

Dmytro Jarosz. Źródło: wikimedia.org

Dmytro Jarosz. Źródło: wikimedia.org

Dmytro Jarosz

W czerwcu 1994 został członkiem – założycielem paramilitarnej organizacji „Tryzub” im. Stepana Bandery, która w trakcie protestów Euromajdanu weszła w skład Prawego Sektora – ugrupowania zrzeszającego radykalne ukraińskie formacje nacjonalistyczne. Jarosz zasłynął radykalną postawą podczas antyrządowych protestów. To jego podopieczni rozpoczęli zamieszki na ul. Hruszewskiego , a potem odrzucili warunki porozumienia opozycji z Janukowyczem podpisanego 21 lutego. Działania Prawego Sektora stały się bezpośrednią przyczyną ucieczki prezydenta z kraju. Ukraińskie media spekulują jednak nad prawdziwą rolą lidera Prawego Sektora w trakcie protestów – dowiedziono, że w 20 lutego potajemnie spotkał się z b. prezydentem Ukrainy oraz posługiwał się jednym z samochodów syna Janukowycza. Obecnie aktywiści Prawego Sektora stanowią uzasadnienie dla działań separatystów w południowej i wschodniej Ukrainie jako dowód faszystowskiego i antydemokratycznego charakteru nowych władz w Kijowie. Wśród wielu ekspertów zajmujących się ukraińską sceną polityczną dominuje opinia, że skrajnie prawicowa organizacja jest silnie spenetrowana przez rosyjskie służby wywiadowcze.

Mychajło Dobkin. Źródło: wikimedia.org

Mychajło Dobkin. Źródło: wikimedia.org

Mychajło Dobkin

Nominacja Mychajło Dobkina na kandydata Partii Regionów była zaskoczeniem dlaj ej przewodniczącego Serhija Tihipki, który również zadeklarował chęć startu w wyborach. Dobkin był gubernatorem obwodu charkowskiego na wschodzie kraju i organizatorem zjazdu deputowanych (radnych) wszystkich szczebli z południowo-wschodnich regionów kraju, który zwołano w odpowiedzi na trwające od listopada ubiegłego roku do lutego protesty antyrządowe w Kijowie.



Serhij Tihipko. Źródło: wikimedia.org

Serhij Tihipko. Źródło: wikimedia.org

Serhij Tihipko

Tihipko jest jednym z liderów Partii Regionów, ale przegrał pojedynek o partyjną nominację z Mychaiło Dobkinem. Mimo to Tihipko postanowił wziąć udział w wyborach. Karierę rozpoczął w latach 90-tych w branży bankowej (jest założycielem jednego z największych ukraińskich banków – Priwatbanku). Pełnił funkcję deputowanego, ministra, wicepremiera, a także prezesa Narodowego Banku Ukrainy.W wyborach prezydenckich 2010 r. uzyskał zaskakująco dobry wyniki – zajął trzecie miejsce za Wiktorem Janukowycze i Julią Tymoszenko. W tym samym roku premier Mykoła Azarow zaprosił go do rządu, gdzie Tihipko objął stanowisko wicepremiera ds. gospodarczych. Wkrótce potem jego ugrupowanie„Silna Ukraina” weszła w skład Partii Regionów.

 

Natalia Korolewska. Źródło: wikimedia.org

Natalia Korolewska. Źródło: wikimedia.org

Natialia Korolewska – liderka partii „Ukraino – Naprzód”, uznawanej za projekt najbogatszego Ukraińca Rinata Achmetowa. W 2010 r. została wyrzucona z partii Julii Tymoszenko w atmosferze oskarżeń o sprzyjanie partii władzy. W wyborach parlamentarnych 2012 r. jej partia poniosła spektakularną porażkę nie przekraczając progu wyborczego, mimo zaangażowania w kampanię wyborczą gwiazdy ukraińskiego futbolu Andrija Szewczenko. Zarzuty o jej kolaborowanie z władzami potwierdzone zostały nominacją na stanowisko ministra polityki społecznej w rządzie Mykoły Azarowa. Jej upór w dążeniu do objęcia ważnych funkcji państwowych skłonił ją do walki o fotel prezydenta Ukrainy. Tym razem najbogatszy Ukrainie nie jest skłonny wspierać ambitnej polityczki, co raczej wróży jej kolejną wyborczą porażkę.

Olha Bohomolec – uzyskała ogólnoukraińska sławę jako polowa lekarka Euromajdanu. Bezpartyjna Bohomołeć jest również znana jako piosenkarka, wykonująca stare i współczesne piosenki z tekstami ukraińskich poetów.

Jurij Bojko – były szef Naftohazu, b. minister ds. energetyki, b. wicepremier w rządzie Mykoły Azarowa, związany ze środowiskiem biznesowym Wiktora Janukowycza. Nie uzyskał poparcia Partii Regionów, zgłosił się więc jako kandydat niezależny.

Renat Kuzmin – b. prokurator generalny za czasów Wiktora Janukowycza. To pod jego kierownictwem prokuratura wszczęła śledztwo ws. b. szefa MSW Jurija Łucenki i b. premier Julii Tymoszenko. Nagrodzony tytułem „Zasłużonego prawnika Ukrainy”.

Wadym Rabinowicz –  prezes holdingu medialnego Media International Group (właściciel m.in. stacji telewizyjnej 1+1). Przewodniczący Wszechukraińskiego Kongresu Żydów oraz założyciel Europejskiego Parlamentu Żydowskiego. Jak sam stwierdził, głosuje by udowodnić, że Ukraina nie jest antysemicka.

Oleg Cariow – wiceprzewodniczący frakcji parlamentarnej Partii Regionów w ukraińskim parlamencie. Zasłynął zapowiedzią pacyfikacji Majdanu 18 lutego: – W ciagu godziny Majdan zostanie rozpędzony, po czym w Kijowie zostanie zaprowadzony porządek. 22 lutego uciekł z kraju wraz z prezydentem. Po kilku dniach wrócił i jest regularnie atakowany przez miejscową ludność podczas swoich wieców wyborczych.

Wasyl Kujbida – mer Lwowa pod koniec lat 90-tych. Minister rozwoju regionalnego i budownictwa w rządzie Julii Tymoszenko.

Ołeh Ljaszko – aktywny uczestnik Euromajdanu, znany ze swojego radykalnego sposobu rozwiązywania problemów przy pomocy wideł.

Anatolij Hrycenko – b. minister obrony za czasów Wiktora Juszczenki,

Ołeksandr Kłymenko – przewodniczący marginalnej Ukraińskiej Partii Ludowej. Żonaty, dwoje dzieci.

Walery Konowaliuk – bezpartyjny.

Mykoła Małomuż – generał ukraińskiej armii, szef wywiadu zagranicznego w latach 2005-2010.

Wołodymy Saranow – bezpartyjny

Petro Symonenko – przewodniczący Komunistycznej Partii Ukrainy.

Wasyl Cuszko – przewodniczący Komitetu Antymonopolowego Ukrainy. Hobby: historia sztuki.

Zorjan Szkirjak – lider organizacji „Nowy Kijów”, aktywny uczestnik protestów na Euromajdanie.

Przeczytaj także:

Czy władze w Kijowie są legalne?

Facebook Comments
Krzysztof Nieczypor
Redaktor Eastbook.eu
ZOBACZ WSZYSTKIE ARTYKUŁY