Używamy ciasteczek do poprawnego wyświetlania tej strony. Jeśli nie wyrażasz zgody, zmień ustawienia przeglądarki.

Ok
Gabriela Sieczkowska

Kino gruzińskie w Warszawie | Retrospektywa 1955-2014 w Kinie Świt

Bródno kocha… kino gruzińskie. W ramach projektu „Bródno kocha kino” warszawskie kino „Świt” zaprasza w dniach 17-21 IV 2015 r. na retrospektywny przegląd kina gruzińskiego.  Zobaczymy klasyczne i nowe filmy gruzińskie, wszystkie poprzedzone prelekcją Mikołaja Wojciechowskiego.

Kino Gruzińskie Kino Świt 2015 Plakat pionowy

Kino Gruzińskie | Retrospektywa 1955-2014 | Kino Świt 2015

 

Krótka historia kina gruzińskiego

Początki filmu gruzińskiego zbiegają się z początkami kina w ogóle. Pierwsze kino otwarto w stolicy Gruzji w 1896 roku, a już na początku XX wieku w całej Gruzji funkcjonowało kilka sal kinowych.

Oryginalną drogę rozwoju gruzińskiej kinematografii stłumił socrealizm, który stał się dominującym kierunkiem w sztuce sowieckiej, czego boleśnie doświadczyło kino gruzińskie między latami 1930-1950, kiedy stało się częścią propagandowej maszyny stalinowskiej.
Jednak już w latach 1950-1960 wyrosło nowe pokolenie utalentowanych reżyserów i scenarzystów gruzińskich. Tengiz Abuładze i Rezo Czcheidze za film „Osiołek Magdany” otrzymali w 1954 r. Złotą Palmę w Cannes i główną nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu w 1956 r. Inny film Tengiza Abuładze „Cudze dzieci” z 1956 r. wygrał główną nagrodę na festiwalach w Taszkiencie, Helsinkach, Londynie i Teheranie.

Lata 1960-1980 to złoty okres kina gruzińskiego, które wypuszczało rocznie ponad 60 filmów. W 1972 r. powstał Wydział Filmowy w Instytucie Teatralnym im. Szoty Rustawelego w Tbilisi, który z czasem przekształcił się w Instytut Teatralny i Filmowy. Mury uczelni opuścili tacy znakomici twórcy jak: Gieorgij Danielija, Eldar i Gieorgij Szengełaja, Otar Ioseliani, Lana Gogoberidze, Michaił Kobakchidze, Nana Jorjadze, Dito Cincadze czy Goderdzi Czocheli. Arbitralność przedstawionego świata, mnogość literackich odniesień, poetycka narracja są kluczowymi cechami gruzińskiej sztuki filmowej. Świat tych filmów jest metaforyczny, symboliczny, nierealny, jest specyficznie wymodelowanym mikrokosmosem.

Z początkiem lat 90-tych gruziński przemysł filmowy wyraźnie podupadł, do czego przyczynił się kryzys ekonomiczny, konflikty etniczne, a głównie wojna w Osetii Południowej. Powstaje jednak nowe, ciekawe kino gruzińskiego, czego przykładem jest „Wyspa kukurydzy” Gieorgija Owaszwilego, utrzymany w konwencji slow cinema obraz codziennego życia na prowincji z echami konfliktów etnicznych w tle. Inny znakomity film gruziński to „Mandarynki” Zazy Uruszadze, które są kameralnym spojrzeniem na wojnę abchaską.

Zobacz i pokochaj! 

„Kino gruzińskie to dziwne zjawisko, wyjątkowe, filozoficznie lekkie, wysmakowane, a jednocześnie dziecinnie czyste i niewinne. Jest w nim wszystko, co może doprowadzić mnie do płaczu, a muszę powiedzieć, że niełatwo to zrobić” – twierdził Federico Fellini.

„Bródno kocha kino” to doskonała okazja by  przekonać się czy Fellini miał rację co do potencjału gruzińskiej kinematografii. Retrospektywa Kina Świt zaprezentuje 11 filmów rodem z Sakartwelo. Każdemu pokazowi towarzyszyć będzie prelekcja dziennikarza i krytyka filmowego Mikołaja Wojciechowskiego.

* * *

Kiedy: 17-21 kwietnia

Gdzie: Kino Świt, ul. Wysockiego 11, Warszawa

Za ile: cześć pokazów – wstęp wolny, pozostałe – bilety  10 zł

 Repertuar:

Wydarzenie na Facebook

Szczegóły: Kino Świt

 

 

[mappress mapid=”2681″]

Facebook Comments

Studentka socjologii w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Bada ruchy społeczne w Europie Wschodniej, hobbistycznie zajmuje się fotografią uliczną. Tweetuje o kondycji dziennikarstwa i mediów.

ZOBACZ WSZYSTKIE ARTYKUŁY